*

‘Alleen maar zittend met het hoofd bedekt:
alle dingen zijn stil.’

 

 

Onze online studiegroep gaat door op vrijdagnamiddag 25 november van 15 tot 17 uur.
Samen
hernemen en bestuderen wij ‘Soanka’, een minder bekend gedicht van de grote Chinese zenmeester Shitou Xiqian (J. Sekito Kisen, 700-790), de schrijver van de beroemde zentekst ‘Sandokai’ (De Identiteit van Eenheid en Veelheid).

Soanka” kan vertaald worden als ‘Lied van de strooien hut’.
Een nederlandse weergave van dit gedicht, gebaseerd op de Engelse vertaling van Dan Leighton, vind je onderaan deze pagina.
Een franse vertaling met voetnoten van Éric Rommeluère volgt de traditionele Japanse lezing van de Soto-school en vind je hier: http://www.zen-occidental.net/texteszen/soanka.html#2


Wij nodigen onze leden en beoefenaars uit om deel te nemen aan deze mooie praktijk van studie en verdieping.

Kom dus online op vrijdag 25 november iets voor 15 uur.
Eerst doen wij samen twintig minuten zazen, daarna volgt de studiegroep onder leiding van Frank Roshi.

Je wordt ten zeerste uitgenodigd om het gedicht vooraf zelf te lezen, te herlezen en te overwegen!

 

PRAKTISCH

Dit is de zoomlink:
https://us02web.zoom.us/j/87145265318?pwd=ZW1zUDh1SngrK0p0bWJtVXpsRnJidz09

Zie alsjeblief wat jou een gepaste bijdrage voor deze activiteit lijkt en doneer hier.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lied van de strooien hut

Ik heb een hut van gras gebouwd waarin niets van waarde is.
Na het eten verpoos ik en geniet van een dutje.
Toen de hut klaar was, schoot er nieuw onkruid op.
Nu ze bewoond is, overwoekert het onkruid alles.

De man in de hut leeft er in vrede,
niet gehecht aan binnen of buiten of aan iets daartussen in.
Hij leeft niet waar gewone mensen leven.
Hij houdt niet van waar gewone mensen van houden.

Hoewel de hut klein is, omvat ze de hele wereld.
Op ‘n paar vierkante meter verlicht een oude man de vormen en hun aard.
Een Mahayana bodhisattva vertrouwt zonder te twijfelen.
Gewone mensen vragen zich af: ‘Zal die hut vergaan of niet?’

Vergankelijk of niet, de oorspronkelijke meester is present
niet verwijlend in noord of zuid, oost of west.
Stevig gegrond in standvastigheid is ze onovertroffen.
Een lichtend raam onder de groene dennenbomen –
paleizen van jade of torens van vermiljoen doorstaan de vergelijking niet.

Alleen maar zittend met het hoofd bedekt: alle dingen zijn stil.
Zo, verstaat deze bergmonnik niets.
Hier levend, is hij niet langer bezig met bevrijding.
Wie zou vol trots zitplaatsen schikken om gasten te lokken?

Keer het licht om het van binnen te laten schijnen, en keer [het] dan terug.
De grenzeloze en ondoorgrondelijke bron kan niet benaderd noch uit de weg gegaan worden.
Ontmoet de voorouderlijke leraren, wees vertrouwd met hun onderricht.
Vlecht gras om een hut te bouwen en geef niet op.

Laat honderden jaren los en ontspan je volledig.
Open je handen en wandel onbevangen.
Duizenden woorden, een oneindigheid aan interpretaties
dienen er enkel toe om je van hindernissen te bevrijden.
Wil je de onsterfelijke persoon in zijn hut ontmoeten,
scheid je dan niet af van deze huidzak hier en nu.

 

bron: Taigen Dan Leighton, Cultivating the Empty Field: The Silent Illumination of Zen Master Hongzhi, 2000

* afbeelding bovenaan: ‘Mistig landschap’ door Sesshū Tōyō (1420 – 1506), misschien wel de grootste Japanse schilder, (Okayama, Prefectural Museum of Art)